جایزه مصطفی (ص) به‌عنوان معتبرترین جایزه علم و فناوری در جهان اسلام هر دو سال یک‌بار به دانشمندانی اعطا می‌شود که دستاوردهای برجسته‌ای در حوزه‌های علمی و فناورانه داشته باشند. در ششمین دوره این جایزه در سال ۲۰۲۵، پروفسور مهمت تونر، پژوهشگر برجسته مهندسی زیست‌پزشکی به پاس توسعه سامانه‌های نانومیکروفلوییدیک با کاربردهای بالینی به‌ویژه در جداسازی سلول‌های نادر خون، موفق به دریافت این جایزه شد.

«دکتر روجا رحیمی»، داروساز و متخصص داروسازی سنتی، عضو هیات‌علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، در گفت‌وگو با نشریه «دانشمند»؛ مروری می‌کند بر مسیر علمی و دغدغه‌هایش و از تبدیل گنجینه‌های طب ایرانی به داروهای استاندارد جهانی روایت می‌کند، خانم دکتر صاحبنام و پرافتخار ایرانی همچنین از رتبه چهارم ایران در جهان و آینده درخشان این حوزه می‌گوید. شما را به خواندن این گفت‌وگو دعوت می‌کنم.

سفر و جست‌وجوي ذهن هر پژوهشگر، شبکه‌اي از سوال‌ها، تجربه‌ها و آزمون‌هاست که مسير علم را شکل مي‌دهد. وهاب ميررکني اين مسير را از دفترچه‌اي پر از مسايل در دوران کودکي آغاز کرد و سپس از کلاس‌هاي مدرسه و مسابقات روباتيک به دانشگاه‌هاي معتبر جهان و آزمايشگاه‌هاي تحقيقاتي بزرگ رسيد.

در هند، جایی که پزشکی و مهندسی رویای مشترک بسیاری از کودکان است، پسربچه‌ای در کلاس‌های ابتدایی حیدرآباد آرام‌آرام مسیر دیگری را در ذهن خود ترسیم کرد. او می‌دید که پزشکی هرچند ارزشمند است، تاثیرش به محدوده‌ای کوچک منحصر می‌شود. همین انگیزه برای رشد و پیشرفت بیشتر، انتخابش را تغییر داد و شیمی را به راه تازه زندگی‌اش بدل کرد؛ تصمیمی که شاید برای بسیاری کوچک به نظر می‌آمد، پایه آینده‌ای متفاوت برای او شد.‌ این داستان محمد خواجه نذیرالدین است؛ روایتی از انتخاب‌های پی‌درپی و مسیری که هر انتخاب جدید، فصل دیگری از زندگی‌اش را رقم زد.

خورشید، هر صبح، پهنه وسیع ایران را بوسه می‌زند. از دامنه البرز تا شن‌های داغ لوت، نور و گرمایی بی‌پایان می‌بخشد. اما داستان تبدیل این نور به برق، قصه‌ای است که دیر آغاز شد، اما امروز شتاب بسیار گرفته است. این روایت، بر پایه داده‌های رسمی، از جرقه‌های نخستین تا سلول‌های پیشرفته، راهی را بازگو می‌کند که ایران پیموده تا بخشی از انرژی آینده‌اش را از خورشید بگیرد.

در زمانه‌ای که انرژی خورشیدی هنوز در دنیا فراگیر نشده بود، او نخستین نیروگاه خورشیدی ایران را طراحی کرد و تا مرحله راه‌اندازی پیش برد. مزرعه‌ای که اگر در چرخ‌دنده‌های سیستم بوروکراتیک دولت‌ها گیر نمی‌کرد می‌توانست سمت‌وسوی تولید انرژی در ایران را تغییر دهد. حالا که به طور شتابان در حال پیشروی برای تولید برق خورشیدی هستیم، تلاش‌های 30 سال گذشته محمد یعقوبی بیشتر به چشم می‌آید.

صبحی گرم در صحرای آتاکاماست، بیابان خشک، بلندمرتبه و بی‌آب‌وعلفی که در شمال کشور شیلی قرار داشته و از رشته‌کوه آند تا اقیانوس آرام امتداد دارد، هزاران صفحه براق به‌سمت آسمان خم شده‌اند. آن‌ها شکارچیان نور هستند؛ پنل‌های خورشیدی که در سکوت، انرژی یک ستاره را به رگ‌های شبکه برق تزریق می‌کنند.

دكتر زینب امیری، شخصیتی بسیار خاص است؛‌ زنی كه‌ با وجود مشغله‌های فراوان مادری، آن هم مادری سه فرزند، به یكی از نخبه‌های علمی و موفق كشور تبدیل شده ‌و طرح او درباره سلامت فلسفی، ازسوی دانشگاه‌های مختلف جهان دنبال می‌شود. این نخبه جوان ایرانی، علی‌رغم پذیرش‌ طرح علمی‌اش ازسوی مراكز علمی مختلف‌ در آن‌سوی آب‌ها و ‌حمایت‌های مادی و معنوی مرتبط با آن، ماندن در ایران و ثبت طرحش به نام سرزمین مادری ‌و خدمت به مردمش را به همه شرایط مهاجرت ترجیح داده و حاضر نیست طرحی که سال‌های سال با مشقت ‌فراوان در این آب و خاك آماده کرده است، جز «ایران» به نام كشور‌ دیگری ثبت شود.