«دکتر هادی شریفیان»، دانش‌آموخته رشته مهندسی «هوافضا» در مقطع کارشناسی و «هوش مصنوعی» و «رباتیک» در مقطع کارشناسی‌ارشد و دکتری است. او از متخصصان خوشنام و فعالی است که نامش بیش از همه با پهپادهای کشاورزی و شهپادهای مزارع پرورش میگوی ایران گره خورده است؛ شهپادهایی که در خوراک‌دهی به آبزیان، تحولی عظیم ایجاد کرده‌اند.

سال گذشته، هند اولین کشوری در جهان معرفی شد که در نزدیکی قطب جنوبی ماه که پیش از آن کاوش نشده بود، فرود آمد و این موفقیت، با هزینه‌ای باورنکردنی حاصل شد. پروژه‌های موفقی مانند مأموریت مریخ‌گرد منگالیان (Mars Orbiter Mission) و مأموریت چاندرایان-2 (Chandrayaan-2) تنها بخشی از این موفقیت بزرگ هستند که با هزینه‌ای بسیار پایین‌تر از مأموریت‌های مشابه در نقاط دیگر جهان انجام شده است.

در روزگاری که شرکت‌های بزرگی همچون اوپن‌اِی‌آی و غول‌های فناوری غرب با هزینه‌های میلیارد دلاری در عرصه هوش مصنوعی مشغول رقابت هستند، ظهور استارتاپ چینی دیپ‌سیک کاسه‌کوزه‌ها را بهم زد. آیا واقعاً دیپ‌سیک صنعت را تکان داده یا این موج هیجانی فقط حبابی زودگذر است. ابعاد ژئوپلتیک آن چیست و چه اثری روی بازارهای مالی می‌گذارد؟

ایران در سال ۱۴۰۳ یک بار دیگر نشان داد که دانش هسته‌ای را با تکیه بر دانشمندان و نخبگان خود بومی کرده است و در برابر زورگویی قدرت های جهانی از منافع ملی خود کوتاه نمی‌آید

«300 روز آفتابی در طول سال»، این ویژگی مهم بسیاری از مناطق مركزی و جنوب ایران است كه بخش وسیعی از جغرافیای كشورمان را تبدیل به فرصتی بی‌نظیر برای تولید انرژی پاك یا همان انرژی‌های تجدیدپذیر كرده است.

ساختن سلاح با چاپگر سه‌بعدی در بسیاری از کشورها رایج شده، هرچند نگرانی از افزایش آن‌ها قانونگذاران را به تکاپو انداخته است

روزگاري نه چندان دور، وقتي از قدرت پردازشي رايانه‌ها صحبت مي‌شد، همه بي‌هيچ چون و چرايي به سراغ CPU (واحد پردازش مرکزي) مي‌رفتند و آن را قلب تپنده‌ي دنياي ديجيتال مي‌دانستند. اما اکنون، در روزگاري که هوش مصنوعي به يک ابرقهرمان در عرصه‌ فناوري تبديل شده و حجم داده‌هاي ما سربه‌فلک کشيده است، نيازمند ياري جادوگري تازه‌نفس با قدرتي خيره‌کننده هستيم. اين جادوگر تازه‌نفس کسي نيست جز واحدهاي پردازش گرافيکي يا همان Graphics Processing Unit‌ها.

شاید شما هم این جمله را شنیده باشید که ماده تاریک، تشکیل‌دهنده حدود ۲۷ درصد از کل مواد موجود در جهان است اما تاکنون کسی آن را مستقیماً مشاهده نکرده است. این گفته نسبتاً واقعی و درعین‌حال واقعاً شگفت‌انگیز درمورد ماده تاریک، پرسش‌های بسیاری را مطرح می‌کند که رویارویی با این پرسش‌ها اجتناب‌ناپذیر است. چگونه ممکن است بخش زیاد و قابل‌توجهی از جهان، از چیزی تشکیل شده باشد که ما نمی‌توانیم آن را مستقیماً ببینیم؟ اصلاً، چگونه می‌توانیم مطمئن شویم که چنین چیزی واقعاً وجود دارد؟