برای هزاران سال، تمدن بشری روی یک قارهٔ پهناور و آشنا به نام «دنیای کلاسیک» شکوفا شد. ما با دقت تمام، نقشهٔ این سرزمین را ترسیم کردیم؛ از قوانین حرکت نیوتن که مسیر ستارگان را پیش‌بینی می‌کرد تا امواج الکترومغناطیس ماکسول که زیربنای ارتباطات ما شد. در این قلمرو، همه‌چیز قابل اعتماد بود. قوانینش محکم، نتایجش قابل تکرار و منطقش همان منطقی بود که در زندگی روزمرهٔ خود تجربه می‌کردیم. ما به استادان بی‌چون‌وچرای این قاره تبدیل شدیم، سازه‌های مهندسی شگفت‌انگیزی بر پایهٔ قوانینش بنا کردیم و با اطمینان باور داشتیم که این سرزمین، تمام جهان هستی است.