جایزه نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵ را به جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس اهدا کردند. آنها از مجموعه‌ای از آزمایش‌ها استفاده کردند تا نشان دهند که خواص عجیب دنیای کوانتومی را می‌توان در سیستم‌های بسیار بزرگ (آنقدر بزرگ که بتوان آن را در دست گرفت)، به‌صورت ملموس درآورد. سیستم الکتریکی ابررسانای آنها می‌توانست از یک حالت به حالت دیگر تونل بزند، گویی که مستقیما از یک دیوار عبور می‌کند. آنها همچنین نشان دادند که این سیستم، درست همانطور که مکانیک کوانتومی پیش‌بینی کرده بود، انرژی را در بسته‌هایی با اندازه‌ و مقدارهای خاص جذب و منتشر می‌کند.

در بخش‌های پیشین این پرونده، سفری به قلب دنیای زیراتمی داشتیم؛ دیدیم که چگونه پدیده‌هایی عجیب و غیرشهودی، مانند برهم‌نهی و درهم‌تنیدگی، که زمانی تنها بر تخته‌سیاه فیزیک‌دانان نقش می‌بستند، امروز به پایهٔ فناوری‌های ملموسی از رایانه‌های کوانتومی تا حس‌گرهای پزشکی تبدیل شده‌اند.

جهانی که ما تجربه می‌کنیم، تنها یک «رابط کاربری» زیبا و ساده‌شده است؛ مجموعه‌ای از آیکون‌های قابل فهم به نام «فیزیک کلاسیک» که به ما اجازه می‌دهند با واقعیت کار کنیم: سیب‌ها سقوط می‌کنند، سیارات می‌چرخند و قوانین علت و معلول، قابل اعتماد به نظر می‌رسند.