تحول آموزش عالی ایران در چهار دهه اخیر یک «جهش کمّی بی‌نظیر» همراه با برخی «چالش‌های کیفیِ ساختاری» بوده است. نظام آموزش عالی ایران در ۴۰ سال گذشته، یک «انقلاب کمّی» را پشت سر گذاشته و به یکی از بزرگ‌ترین سیستم‌های آموزشی منطقه تبدیل شده، و اگرچه اکنون با «کمبود منابع» و «ناترازی میان مهارت‌های فارغ‌التحصیلان و نیاز بازار کار» دست و پنجه نرم می‌کند اما در سیاست‌های اخیر به سمت کاهش پذیرش کارشناسی و تقویت تحصیلات تکمیلی کاربردی و ارتقا رشته های پیشرفته و لبه فناوری متمایل شده است. پایه های اصلی این تحول آموزشی که منابع اصلی رشد و پیشرفت در علم و فناوری را رقم می زند، بررسی می کنیم.