برای سالیان دراز پل های موسوم به «گرگر»، تنها امید روستاییان و عشایر در مناطق کوهستانی و صعب العبور برای کوتاه کردن مسیر بودند. این پل ها که شکل ابتدایی تله کابین های دستی بودند، اغلب بر روی رودخانه های دایمی و یا فصلی ساخته شده بودند تا عشایر و روستاییان در این مناطق بتوانند از آنها برای عبور و مرور استفاده کنند. در اینگونه مناطق به دلیل سختی مسیر و همچنین عبور و مرور فصلی و یا تعداد سکنه کم احداث پل های ایمن یا امکانپذیر نبود و یا به صرفه. به همین خاطر هم در طول سالیان گذشته همواره شاهد حوادثی تلخ بودیم که هنگام استفاده از این پل های ناایمن و کابلی رخ می داد.
پلهای موسوم به «گرگر» در واقع سازههای موقت و غیراستانداردی هستند که طی سالها بهعنوان مسیرهای ارتباطی اضطراری میان روستاها و مناطق عشایری ایجاد شدهاند. با این حال، به دلیل نبود ایمنی کافی، همواره تهدیدی جدی برای جان و مال ساکنان به شمار میروند؛ بهویژه در فصل بارندگی و وقوع سیلاب.
اکنون به همت «بنیاد علوی» و با مشارکت سازمان های محلی بخش عمده ای از این مشکل رفع شده است.
مهندسان شرکت «اسکان ایران» که از اوایل دهه ۱۳۹۰ به بنیاد علوی منتقل شد تا نقشی فعال و اثرگذار در طرحهای پیشرفت و آبادانی مناطق محروم سراسر کشور ایفا کند، با احداث سازه هایی سبک ولی ایمن و مقاوم توانسته اند بخش زیادی از مشکلات عبور و مرور در مناطق کوهستانی را رفع کنند. بر این اساس پلهای کابلی جدید جایگزین پلهای قدیمی گرگر می شود.
این پروژه ها با رویکرد ایمنسازی اصولی، ارتقای پایداری سازه و کاهش خطرات ناشی از فرسودگی و با بهسازی مسیر دسترسی، امکان تردد ایمن و پایدار ساکنان محلی را در تمام فصول سال فراهم می کند.
کاهش محرومیت زیرساختی
محسن مردعلی، جانشین مدیرعامل بنیاد علوی، در توضیح این طرح می گوید: در سال گذشته حدود ۳۵ تا ۴۰ پل پر تردد شناسایی و روند فنی و ارزیابی آنها انجام شده است. به گفته او، اگرچه برآورد اولیه از وجود ۶۰ تا ۸۰ پل غیراستاندارد حکایت دارد، اما اولویت بر رفع مشکلات پرترددترین مسیرهاست؛ چرا که بیشترین جمعیت روستایی از آنها استفاده میکنند.
مردعلی تأکید می کند: بخشی از این پل ها به بهره برداری رسیده و مابقی نیز در سال جاری تکمیل می شود.
بنیاد علوی اجرای این پروژه را بخشی از بستههای عمرانی خود میداند که در کنار پویشهای آموزشی و حمایتی در مناطق محروم دنبال میشود. هدف نهایی، به گفته مسئولان این بنیاد، ارتقای کیفیت زندگی روستاییان، افزایش ایمنی مسیرهای ارتباطی و کاهش محرومیت زیرساختی در مناطق کمبرخوردار است. کارشناسان حوزه توسعه روستایی معتقدند رفع مشکل پلهای غیراستاندارد گرگری تنها یک اقدام عمرانی نیست، بلکه نوعی سرمایهگذاری اجتماعی محسوب میشود. این پروژه میتواند علاوه بر کاهش تلفات و خسارات، دسترسی روستاییان به خدمات آموزشی، درمانی و بازارهای محلی را تسهیل کند. در عین حال، نشاندهنده تغییری در نگاه سیاستگذاران به عدالت فضایی است؛ جایی که روستاها نه صرفاً مصرفکننده منابع، بلکه بخشی از زنجیره توسعه پایدار دیده میشوند.
دیدگاهتان را بنویسید