به گزارش دانشمند، ﻣﺮور اﻗﺪاﻣﺎت اﻧﺠﺎم ﺷﺪه و ﻃﺮحﻫﺎی اراﺋﻪ ﺷﺪه در اﻳﺮان از ﺳﺎل ١٣۴۶ ﺗﺎﻛﻨﻮن ﻧﺸﺎن می‌دﻫﺪ ﻛﻪ اﺗﺼﺎل ﭘﻬﻨﻪ ﻫﺎی آبی ﺷﻤﺎل و ﺟﻨﻮب ﻛﺸﻮر در ۴ ﺳﻨﺎرﻳﻮ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ. در اداﻣﻪ، ﺳﻨﺎرﻳﻮﻫﺎ و ﮔﺰﻳﻨﻪﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠفی ﻛﻪ ﺗﺎﻛﻨﻮن ﺑﺮای اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﮔﺮدﻳﺪه، ﺷﺮح داده ﺷﺪه اﺳﺖ.
اﻳﺪه درﻳﺎﭼﻪﻫﺎی ﻛﻮﻳﺮی اﻳﺮان
ﺳﻨﺎرﻳﻮی اول، ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮان «درﻳﺎﭼﻪﻫﺎی ﻛﻮﻳﺮی اﻳﺮان»، اﻧﺘﻘﺎل آب درﻳﺎی ﻋﻤﺎن ﺑﻪ ﻛﻮﻳﺮﻫﺎی اﻳﺮان اﺳﺖ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺳﻨﺎرﻳﻮ ادﻋﺎ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻋﻼوه ﺑﺮ ﻓﺮاﻫﻢ آوردن اﻣﻜﺎن کشتیرانی، ﺑﺎﻋﺚ اﺣﻴﺎی ﻛﻮﻳﺮﻫﺎی اﻳﺮان، ﺗﻌﺪﻳﻞ اﻗﻠﻴﻢ و ﻛﺎﻫﺶ ﺷﺪت ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﺰایی در ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺮﻛﺰی و ﺷﺮق ﻛﺸﻮر ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. اﻳﻦ اﻳﺪه اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر ﺗﻮﺳﻂ آﻗﺎی ﻫﻮﻣﻦ ﻓﺮزاد در ﺳﺎل ١٣۴۶ و در ﻛﺘﺎب درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎی ﻛﻮﻳﺮ اﻳﺮان ﻣﻄﺮح ﺷﺪه اﺳﺖ. در ﺳﺎل ١٣۶٣ ﻧﻴﺰ، در ﻛﺘﺎب در ﺟﺴﺘﺠﻮی ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ آب و اﻧﺮژی در اﻳﺮان، ﺑﺨﺶ ﻫﺎیی از ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻛﺘﺎب ﻗﺒلی ﺗﻮﺳﻂ آﻗﺎی ﻫﻮﻣﻦ ﻓﺮزاد ﺑﺎزﻧﮕﺮی ﺷﺪه اﺳﺖ.
بر اساس این طرح ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از آب اﻧﺘﻘﺎلی از درﻳﺎی ﻋﻤﺎن میﺗﻮان ٨ درﻳﺎﭼﻪ در ﺟﺎزﻣﻮرﻳﺎن، ﻟﻮت، ﻃﺒﺲ، دﺷﺖ ﻛﻮﻳﺮ، ﻛﺎﺷﻤﺮ، ﺳﺒﺰوار، ﺳﻤﻨﺎن و اردﺳﺘﺎن ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺣﺖ ﻣﺠﻤﻮع ١١٠٠٠٠ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﻣﺮﺑﻊ ﺑﺎ ﺣﺠﻢ ﺗﻘﺮﻳﺒی آب ٨۵٠٠ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﻣﻜﻌﺐ آب اﻳﺠﺎد کرد. ﻃﻮل ﻛﺎﻧﺎل ﻫﺎی اصلی ۴٠٠٠ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ، ﻃﻮل ﻛﺎﻧﺎل‌های ﻓﺮعی ١٠٠٠ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ، ﺳﻄﺢ ﻛﺎﻧﺎل ﻫﺎی اصلی و ﻓﺮعی ۵٠٠ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﻣﺮﺑﻊ، ﺣﺠﻢ ﻛﺎﻧﺎل ﻫﺎی اصلی و ﻓﺮعی ﺟﻤﻌﺎ ٨ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. ﺑﺎ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ۵/١ ﻣﺘﺮ ﺗﺒﺨﻴﺮ ﺳﺎﻻﻧﻪ، ١۶۵ ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﻣﺘﺮ ﻣﻜﻌﺐ آب در ﺳﺎل از ﺳﻄﺢ درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎ ﺗﺒﺨﻴﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرتی دﻳﮕﺮ، ﺣﺪاﻗﻞ میﺑﺎﻳﺴتی اﻳﻦ ﻣﻘﺪار آب ﺑﻪ داﺧﻞ درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎ ﭘﻤﭙﺎژ ﻛﺮد. در ﺧﺼﻮص ﻧﻔﻮذ آب ﺷﻮر ﺑﻪ ﺧﺎک، ﭘﻴﺶ بینی میﺷﻮد ﺣﺪود ١١٠ ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﻣﺘﺮ ﻣﻜﻌﺐ آب ﺑﻪ ﺧﺎک ﻧﻔﻮذ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد.
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺠﻢ ﺣﺪود ٨۵٠٠ ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﻣﺘﺮ ﻣﻜﻌﺐ، اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﻇﺮف ٣٠ ﺳﺎل ﺑﻪ ﺗﺪرﻳﺞ درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎ را ﭘﺮ ﻛﻨﻴﻢ، میﺑﺎﻳﺴتی در ﺳﺎل ٣٠٠ ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﻣﺘﺮ ﻣﻜﻌﺐ + ١١٠ ﻧﻔﻮذ + ١۶۵ ﺗﺒﺨﻴﺮ = ۵٧۵ ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﻣﺘﺮ ﻣﻜﻌﺐ آب ﺑﻪ داﺧﻞ ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﭘﻤﭙﺎژ ﺷﻮد. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرتی دﻳﮕﺮ در ﻫﺮ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﻣﻌﺎدل ١٠ ﻫﺰار ﻣﺘﺮ ﻣﻜﻌﺐ آب ﺑﺎﻳﺪ از ﻃﺮﻳﻖ دو ﻛﺎﻧﺎل ﭘﻤﭙﺎژ ﺷﻮد. رودﺧﺎﻧﻪ آﻣﺎزون در ﻫﺮ ﺛﺎﻧﻴﻪ ١۵٠ ﻫﺰار ﻣﺘﺮ ﻣﻜﻌﺐ آب ﺑﻪ اﻗﻴﺎﻧﻮس اﻃﻠﺲ میﺮﻳﺰد و در اﻳﻦ ﭘﺮوژه میﺑﺎﻳﺴتی ﻣﻌﺎدل ﻳﻚ ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ آب رودﺧﺎﻧﻪ آﻣﺎزون ﺑﻪ ارﺗﻔﺎع ۴٠٠ ﻣﺘﺮی ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﺳﻄﺢ درﻳﺎ ﭘﻤﭙﺎژ ﺷﻮد.
طرح پیشنهادی مهندس هومان فرزاد، ۱۳۴۶
ﻣﻘﺪار ﻧﻴﺮویی ﻛﻪ ﺑﺮای ﭘﻤﭙﺎژ ١٠ ﻫﺰار ﻣﺘﺮ ﻣﻜﻌﺐ آب ﺑﻪ ارﺗﻔﺎع ۴٠٠ ﻣﺘﺮی ﻻزم اﺳﺖ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺑﺮاﺑﺮ اﺳﺖ ﺑﺎ ۴٠ ﻫﺰار ﻣﮕﺎوات، ﻛﻪ میﺑﺎﻳﺴتی از ﻃﺮﻳﻖ ﻧﻴﺮوﮔﺎه های اﺗمی ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺷﻮد. ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻃﺮح ﻣﺒﻠﻎ ١۵ ﻣﻴﻠﻴﺎرد دﻻر و ﺣﺪود سی ﺳﺎل زﻣﺎن ﭘﻴﺶ بینی شده است.
ﻣﺸﻜﻼتی ﻛﻪ در ﻧﮕﺎه اول ﺑﺮای اﻳﻦ اﻳﺪه ﻣﻄﺮح اﺳﺖ ﻋﺒﺎرﺗﻨﺪ از:
۱. اﺧﺘﻼف ارﺗﻔﺎع درﻳﺎﭼﻪ ﺟﺎزﻣﻮرﻳﺎن (ﺣﺪود ۴٠٠ ﻣﺘﺮ)، دﺷﺖ ﻟﻮت (ﺣﺪود ٨٠٠ ﻣﺘﺮ) و دﺷﺖ ﻛﻮﻳﺮ (ﺣﺪود ١٢٠٠ ﻣﺘﺮ) ﻛﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﻧﻴﺎز ﺑﻪ ﻛﺎﻧﺎﻟﻬﺎی ﺑﺰرگ و ﺗﺎﺳﻴﺴﺎت ﻣﺨﺼﻮص ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﭘﻤﭙﺎژ آب است.
۲. ﻣﻘﺪار اﻳﻦ ﭘﻤﭙﺎژ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻧﺪازه‌ای ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺗﺒﺨﻴﺮ ﺳﻄحی درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎی ﻛﻮﻳﺮ و ﺳﺎﻳﺮ ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ در ﺳﺎﻟﻬﺎی اول ﻓﺎﺋﻖ آﻳﺪ.
۳. ﺑﺮای ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺟﺮﻳﺎن آب ﺑﻪ درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎ، ﭘﻤﭙﺎژ آب ﻫﻤﻴﺸﻪ میﺑﺎﻳﺴتی اداﻣﻪ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ.
۴. ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﺗﺒﺨﻴﺮ زﻳﺎد، آب درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺮور زﻣﺎن ﺷﻮرﺗﺮ و ﺷﻮرﺗﺮ میﺷﻮد ﺗﺎ ﺣﺪی ﻛﻪ در درﺟﻪ اول اﻣﻜﺎن ﭘﺮورش آﺑﺰﻳﺎن ﺳﻠﺐ میﺷﻮد و ﺳﭙﺲ ﺗﺒﻠﻮر ﻧﻤﻚ و اﻳﺠﺎد ﻛﻨﺎره ﻫﺎی ﻧﻤکی ﺑﺸﺪت ﺷﺮوع میﺷﻮد.
ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر رﻓﻊ ﻣﺸﻜﻼت ﻓﻮق، در ﻛﺘﺎب درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎی ﻛﻮﻳﺮی اﻳﺮان ﻣﻮارد زﻳﺮ ﻣﻄﺮح ﺷﺪه اﺳﺖ:
۱. ﺑﺎﻳﺪ آب درﻳﺎﭼﻪ را ﺑﻄﺮف درﻳﺎی آزاد ﺟﺎری ﺳﺎﺧﺖ و ﺑﺎ آب ﺗﺎزه ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻛﺮد. ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻨﻈﻮر ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎﻧﺎل‌هایی ﺑﻪ ﻋﺮض ﻫﺸﺘﺎد ﺗﺎ ﺻﺪ و ﭘﻨﺠﺎه ﻣﺘﺮ دور ﺗﺎ دور درﻳﺎﭼﻪ ﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ از درﻳﺎی ﻋﻤﺎن ﺷﺮوع ﺷﻮد و ﺑﻌﺪ از دور زدن درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎ در داﺧﻞ ﻛﺸﻮر ﻣﺠﺪدا ﺑﻪ درﻳﺎی ﻋﻤﺎن ﻣﺘﺼﻞ ﮔﺮدد. ﺗﺎﺳﻴﺴﺎت آﺑﺮﺳﺎنی ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻮری ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ در ﻣﻮﻗﻊ ﻟﺰوم از ﻫﺮ دو ﻛﺎﻧﺎل ﺑﺘﻮاﻧﻴﻢ آب درﻳﺎی آزاد را ﺑﺪاﺧﻞ ﻛﺸﻮر و ﺑﻪ ﺑﺎﻻی درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻴﻢ از ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ اﻳﻦ ﻛﺎﻧﺎل ﺑﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ از درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎ آب ﺗﺎزه ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ و آب درﻳﺎﭼﻪ را ﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﻮﺑﻪ ﺧﻮد از راه ﻛﺎﻧﺎل ﻳﺎ ﺗﻮﻧﻞ دﻳﮕﺮی ﻛﻪ در وﺳﻂ ﻗﺮار دارد ﺑه ﺪرﻳﺎی آزاد ﺑﺮﮔﺮداﻧﻴﻢ. اﻟﺒﺘﻪ آب وارده ﺑﻪ ﻛﺸﻮر ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﺖ ﻛﻨﺘﺮل ﻫﻴﺪروﺑﻴﻮﻟﻮژی ﻗﺮار ﮔﻴﺮد.
۲. در ﻛﻨﺎر ﻛﺎﻧﺎل ﻫﺎ ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺮاه و ﻳﻚ ﺧﻂ ﻓﺸﺎر ﻗﻮی ﭼﻬﺎرﺻﺪ ﻫﺰار وﻟتی دو ﺳﺮه و ﻳﻚ ﻟﻮﻟﻪ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮی آب ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.
۳. کشتی ﻫﺎ از ﻃﺮﻳﻖ اﻳﻦ ﻛﺎﻧﺎﻟﻬﺎ میﺗﻮاﻧﻨﺪ در داﺧﻞ ﻛﺸﻮر ﺗﺮدد ﻛﻨﻨﺪ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻫﺮ ﺟﺎ زﻣﻴﻦ ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺑﺎﺷﺪ روﺳﺘﺎﻫﺎ و ﺷﻬﺮﻫﺎی ﺟﺪﻳﺪ اﻳﺠﺎد ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.
۴. در اراضی و ﻣﺴﺎﺣﺖ ﺑﻴﻦ دو ﻛﺎﻧﺎل میﺗﻮان از اﻧﺮژی ﺧﻮرﺷﻴﺪی ﺑﺮای ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﺮق اﺳﺘﻔﺎده کرد.
۵. ﻣﺰارع ﭘﺮورش ﻣﺎهی در ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻛﺎﻧﺎل در اراضی ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻮﺟﻮد ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ.
۶. از ﻛﺎﻧﺎﻟﻬﺎی آب ﺷﻮر ﺑﻪ ﻣﻘﻴﺎس وﺳﻴﻊ ﺑﺮای ﺷﺴﺖ و ﺷﻮی ﺳﻨگ‌های ﻣﻌﺪنی و آﻣﺎده ﻛﺮدن ﺑﺮای ذوب اﺳﺘﻔﺎده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.
۷. از ﻛﺎﻧﺎل ﻫﺎی آب ﺷﻮر ﺑﻪ ﻣﻘﻴﺎس زﻳﺎد ﺑﺮای ﺧﻨﻚ ﻛﺮدن ﻛﺎرﺧﺎﻧﺠﺎت ﺻﻨﻌتی و ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ و ﻣﺼﺎرف ﺻﻨﻌتی دﻳﮕﺮ اﺳﺘﻔﺎده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.
۸. اﻳﺠﺎد درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻫﻮا و ﻛﺎﻫﺶ دﻣﺎی داغ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن در ﻛﻮﻳﺮﻫﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺎد و ﺧﺎک ﻫﺎی ﺷﺪﻳﺪ ﻓﻌلی ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺑﺎدﻫﺎی ﻣﻼﻳﻢ ﺗﺮی ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.
اﻳﺪه ﻛﺎﻧﺎل ﻟﻮت
اﻳﺪه ﻛﺎﻧﺎل ﻟﻮت ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺮﻛﺖ آﻣﺮﻳﻜﺎیی DuTemp در ﺳﺎل ١٣٧١ و ﭘﺲ از بررسی ﻫﺎ و ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺑﻪ اﻳﺮان اراﺋﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ. اﻳﻦ ﺷﺮﻛﺖ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد کرده بود ﻛﻪ میﺗﻮاﻧﺪ اوﻟﻴﻦ ﻓﺎز اﺟﺮای ﻛﺎﻧﺎل را ﻇﺮف ﻣﺪت ۵ ﺳﺎل ﺑﻪ اﺟﺮا درآورد.
ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎی ادﻋﺎﻫﺎی ﻣﻄﺮح ﺷﺪه در اﻳﻦ ﻃﺮح، ﻃﻮل ﺗﻘﺮﻳبی ﻛﺎﻧﺎل ﺣﺪود ١٣٠٠ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ از ﻣﺤﺪوده ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ﻣﻴﻨﺎب ﺷﺮوع ﺷﺪه و ﭘﺲ از طی ﻣﺴﻴﺮ از داﺧﻞ ﻛﻮﻳﺮ ﻟﻮت ﺗﺎ ﺟﻨﻮب ﺷﺮقی ﮔﺮﻣﺴﺎر ﻛﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺗﺎ اﻧﺘﻬﺎی ﻛﻮﻳﺮ ﺳﻤﻨﺎن اداﻣﻪ میﻳﺎﺑﺪ. اﻳﻦ ﻛﺎﻧﺎل دارای ﻋﺮض ٢٠٠ ﻣﺘﺮ و ﻋﻤﻖ ٢+-٢٩ ﻣﺘﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋﺮض آن در ﻃﻮل ﻣﺴﻴﺮ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ وﻳﮋگیﻫﺎی ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻪ ﻣﻴﺰان ۵٠-+٢٠٠ ﻣﺘﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ میﻛﻨﺪ. اﻳﻦ اﺑﻌﺎد ﺑﻪ کشتیﻫﺎی ﻧﻔﺖ ﻛﺶ ٣٠٠ ﻫﺰار تنی اﺟﺎزه ورود ﺑﻪ ﻛﺎﻧﺎل را ﺧﻮاﻫﺪ داد. ﭘﻴﺶ بینی اوﻟﻴﻪ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ روزاﻧﻪ ﺗﺎ ١٠ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﺑﺸﻜﻪ ﻧﻔﺖ ﺧﺎم و ١٠ ﺗﺎ ٢٠ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﮔﺎﻟﻦ ﻓﺮآورده ﻧﻔتی و ﺣﺪود ۵ ﺗﺎ ١٠ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﺗﻦ ﻛﺎﻻ از اﻳﻦ ﻛﺎﻧﺎل ﺗﺮدد ﺧﻮاﻫﺪ کرد.
اﻳﻦ ﭘﺮوژه در دو ﻓﺎز ﭘﻴﺶ بینی ﺷﺪه بود ﻛﻪ در ﻓﺎز اول آن ﻣﺪت زﻣﺎن ﺣﺪود ۵ ﺳﺎل در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه و ﺷﺎﻣﻞ اﺣﺪاث ﻛﺎﻧﺎل و آﺑﮕﻴﺮی ﻛﺎﻣﻞ آن بود. اﺣﺪاث ﭘﻞ ﻫﺎی زﻳﺮﮔﺬر، اﺗﻮﺑﺎن و ﺑﻨﺎدر ﺑﺎرﮔﻴﺮی اصلی در اﻳﻦ ﻓﺎز ﺑﻪ اﻧﺠﺎم می‌رﺳﺪ. در ﻓﺎز دوم، اﺣﺪاث ﺑﻨﺎدر ﺗﻜﻤﻴلی و ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺑﺎرﮔﻴﺮی ﻣﻨﺎﺳب ﺘﺮ، اﻳﺠﺎد ﺷﺮاﻳﻂ اﻗﺘﺼﺎدی ﻣﻨﺎﺳﺐ در ﻣﻨﻄﻘﻪ و اﻳﺠﺎد ﺷﻬﺮک ﻫﺎی ﻣﺴﻜﻮﻧی و ﺗﺠﺎری ﻻزم اﻧﺠﺎم ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. اﻳﻦ ﻓﺎز میﺗﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ٢۵ ﺳﺎل اﻧﺠﺎم ﭘﺬﻳﺮد.
ﻃﺒﻖ بررسی ﻫﺎی اﻧﺠﺎم ﺷﺪه از روی ﺗﺼﺎوﻳﺮ ﻣﺎﻫﻮاره‌ای ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺮﻛﺖ Dutemp، ﺧﺸﻚ ﺷﺪن درﻳﺎﭼﻪ ﻟﻮت ﺑﻪ دﻟﻴﻞ وﺟﻮد ﺗﺮک ﻫﺎ و ﮔﺴﻞ ﻫﺎیی در ﻻﻳﻪ ﻫﺎی زﻳﺮﻳﻦ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﺮ اﺛﺮ زﻟﺰﻟﻪﻫﺎی ﺷﺪﻳﺪ رخ داده و ﺑﻪ ﺗﺪرﻳﺞ آب درﻳﺎﭼﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﻳﺎی ﻋﻤﺎن ﻫﺪاﻳﺖ ﺷﺪه اﺳﺖ. اﻳﻦ ﺷﺮﻛﺖ ﻣﺪعی ﺷﺪه بود ﻛﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از اﻣﻜﺎﻧﺎتی ﻛﻪ دارد، اﻣﻜﺎن ﺗﺮﻣﻴﻢ اﻳﻦ ﺗﺮکﻫﺎ را دارد.
ﻣﻘﻄﻊ ﻓﺮﺿﻲ درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎی ﻛﻮﻳﺮی اﻳﺮان، ﻓﺮزاد ۱۳۴۶
اﻳﺪه ﻛﺎﻧﺎل اﻳﺮان رود
اﻳﻦ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮان «ﭘﺮوژه آﺑﺮاه ﺳﺮاﺳﺮی اﻳﺮان (اﻳﺮاﻧﺮود)» در ﺳﻔﺮ رﻳﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮری وقت ﺑﻪ ﻣﻘﺮ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ در ﺳﺎل ١٣٧٩ ﺗﻮﺳﻂ آﻗﺎی دﻛﺘﺮ ﺑﺪﻳﻊ اﻟﺰﻣﺎنی اراﺋﻪ شد ﻛﻪ در اﻳﻦ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻛﻴفی و ﻛﻠی ﺑﻪ ﻣﺰاﻳﺎی آﺑﺮاه ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ.
بر اساس ادعای ارائه دهنده این طرح، ﺑﺮای از ﻣﻴﺎن ﺑﺮدن ﻣﺸﻜﻼت ﻋﻈﻴﻢ اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﭼﺎرهﺟﻮیی ﻫﺎی ﺧﺎرق اﻟﻌﺎده دﺳﺖ زد ﺗﺎ ﺑﺘﻮان از اﻧﻔﺠﺎر ﺟﻠﻮﮔﻴﺮی کرد. ﻃﺮح ﻋﻈﻴﻢ ﺳﺎﺧﺘﻦ آﺑﺮاه ﺳﺮاﺳﺮی اﻳﺮان، اﻳﺮاﻧﺮود، ﺑﺮ اﻳﻦ اﺻﻞ اﺳﺘﻮار اﺳﺖ. ﭘﺮوژه اﻳﺮاﻧﺮود ﺑﺮﻧﺎﻣﻪای اﺳﺖ ﺑﻨﻴﺎدﻳﻦ ﻛﻪ ﭘﺲ از راﻳﺰنی و ﻫﻤﻜﺎری ﺑﺎ ﮔﺮوهی از اﺳﺘﺎدان و ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ایرانی و ﻏﻴﺮ ایرانی در رﺷﺘﻪ ﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎد، زﻣﻴﻦ ﺷﻨﺎسی، آب ﺷﻨﺎسی، ﻣﻬﻨﺪسی راه و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن، ﻧﻔﺖ، ﻣﻌﺎدن، ﺟﺎﻣﻌﻪ شناسی، ﻣﺤﻴﻂ زﻳﺴﺖ، ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ، ارﺗﺒﺎﻃﺎت و اﻣﻮر ﻣﺎلی و ﺣﻘﻮق ﺑﻴﻦ اﻟﻤﻠﻞ ﺑﺮروی ﻛﺎﻏﺬ آورده میﺷﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻫﻤﺖ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺮون ﻣﺮزی و درون ﻣﺮزی ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪد.
ﻃﺮح اﻳﺮاﻧﺮود اﻳﻦ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ را دارد ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻪ دو ﻣﻴﻠﻴﻮن ﻧﻔﺮ را ﺑﻪ اﺷﺘﻐﺎل وا دارد، ﻣﻮﺟﺐ ﻓﺮاﻫﻢ آوردن آب ﺷﻴﺮﻳﻦ در ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺧﺸﻚ ﺧﺎوری اﻳﺮان ﮔﺸﺘﻪ، ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺧﺸﻜﺴﺎلی را ﺑﻨﻴﺎن ﻧﻬﺎده، ﻧﻴﺮو و ارزش ژﺋﻮﭘﻠﻴﺘﻴکی اﻳﺮان را در جهان ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ، آﺑﺎدانی ﮔﺴﺘﺮده ﺑﻪ وﺟﻮد آورده، ﺑﺮای ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻬﺮه ارﺗﺒﺎﻃﺎت و ﺣﻤﻞ و ﻧﻘﻞ در اﻳﺮان را دﮔﺮﮔﻮن ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﻣﻮﺟﺐ ﺟﻠﺐ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ و ﻣﻤﺮ درآﻣﺪ بی‌وﻗﻔﻪ ﺑﺮای ﻛﺸﻮر ﺑﺸﻮد و ﻣﻮرد ﺑﻬﺮه وری ﻧﺴﻞﻫﺎی آﻳﻨﺪه اﻳﺮان ﻗﺮار ﮔﻴﺮد. ﭘﺲ از اﺟﺮای اﻳﻦ ﻃﺮح و در ﻣﺮاﺣﻞ ﺑﻌﺪی، در ﺻﻮرت ﻧﻴﺎز میﺗﻮان ﺑﺎ ﻛﺸﻴﺪن آﺑﺮاهﻫﺎی ﺑﺎرﻳﻜﺘﺮ و ارﺗﺒﺎط آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﺮﻫﺎی ﻛﺮﻣﺎن، ﻳﺰد، ﻛﺎﺷﺎن و ﻗﻢ ﻳﻚ ﺷﺒﻜﻪ ﺑﺰرگ در ﻗﻠﺐ ﻛﺸﻮر ﺑﻮﺟﻮد آورده و ﻧﺴل‌های آﻳﻨﺪه را از ﻧﺘﺎﻳﺞ بیﺳﺎﺑﻘﻪ آن ﺑﻬﺮه ﻣﻨﺪ کرد.
در این طرح دو ﻣﺴﻴﺮ ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻪ بررسی ﻫﺎی ﺟﻐﺮاﻓﻴﺎیی و زﻣﻴﻦ شناسی ﺑﺮای آﺑﺮاه ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد شده است:
۱. ﺷﺮوع ﻣﺴﻴﺮ از ﺧﻠﻴﺞ ﻛﻮﭼﻚ واﻗﻊ در ﺑﺎﺧﺘﺮ ﺧﻠﻴﺞ ﭼﺎه ﺑﻬﺎر ﺑﺴﻮی ﺷﻤﺎل آﻏﺎز و ﭘﺲ از ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﻛﻨﺎر ﺷﻬﺮ ﺑﻢ، ﻛﻮﻳﺮ ﻟﻮت را ﮔﺬراﻧﺪه، از ﻛﻨﺎر ﻛﻮﻳﺮ ﻧﻤﻚ و ﺷﻬﺮ ﻃﺒﺲ ﺑﺴﻮی ﺷﻤﺎل ﻋﺒﻮر کرده در ﺣﻮالی ﻳﻜﺼﺪ و سی (١٣٠) ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮی ﺧﺎور ﺷﺎﻫﺮود ﺑﺴﻮی ﺷﻤﺎل ﺑﺎﺧﺘﺮی ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﺷﺪه و ﭘﺲ از ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﻛﻨﺎر ﮔﺮﮔﺎن ﺑﻪ ﺑﻨﺪر ﺗﺮﻛﻤﻦ در درﻳﺎی ﺧﺰر میﺮﺳﺪ.
۲. ﻣﺴﻴﺮ دوم از ﻧﺎﺣﻴﻪ ﻣﻴﺎن ﭼﺎﺑﻬﺎر و ﺑﻨﺪر ﺟﺎﺳﻚ آﻏﺎز و ﭘﺲ از ﮔﺬر از ﻛﻨﺎر ﺷﻬﺮ ﺑﻢ ﻫﻤﭽﻮن ﻣﺴﻴﺮ ﺷﻤﺎره ﻳﻚ ﺗﺎ ﻃﺒﺲ رﻓﺘﻪ و آﻧﮕﺎه ﺑﺴﻮی ﺷﻤﺎل ﺑﺎﺧﺘﺮی رﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﻨﺠﺎه(۵٠) ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮی ﺟﻨﻮب ﺑﺎﺧﺘﺮی از ﺷﻬﺮ ﺳﻤﻨﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ و در ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻳﻜﺼﺪ (١٠٠) ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮی ﺧﺎور ﺗﻬﺮان از ﻣﻴﺎن رﺷﺘﻪ ﻛﻮه اﻟﺒﺮز ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺳﺎری رﺳﻴﺪه وﺑﺎ ﮔﺮدش ﺑﺴﻮی ﺧﺎور ﺑﻪ ﺑﻨﺪر ﺗﺮﻛﻤﻦ ﺧﺎﺗﻤﻪ میﻳﺎﺑﺪ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ در ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺴﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎﻧﺎلی ﺑﻪ ژرﻓﺎی ۵٠٠ ﻣﺘﺮ ﻛﻨﺪه ﺷﻮد و از آﻧﺠﺎیی ﻛﻪ ﺳﻄﺢ درﻳﺎی ﺧﺰر ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻪ ٢٩ ﻣﺘﺮ از ﺳﻄﺢ درﻳﺎی آزاد ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺮ اﺳﺖ، در ﺑﺨﺶ ﻛﻮﭼکی از ﻣﺴﻴﺮ در ﺷﻤﺎل اﻳﺮان از اﻟﮕﻮی ﻛﺎﻧﺎل ﭘﺎﻧﺎﻣﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪه ﺗﺎ از ﺳﺮازﻳﺮ ﺷﺪن آب درﻳﺎی آزاد ﺑﻪ درﻳﺎی ﻣﺎزﻧﺪران ﺟﻠﻮﮔﻴﺮی ﺑﻌﻤﻞ آﻳﺪ. در ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﻣﻴﺘﻮان ﺑﺎ ﻧﺼﺐ ﺗﻮرﺑﻴﻦ، ﺑﺮق ﺳﺮاﺳﺮ آﺑﺮاه را ﺗﺎﻣﻴﻦ کرد.
ﭘﻬﻨﺎی آﺑﺮاه در ﭘﺎﻳﻴﻦ ٢۵٠ ﻣﺘﺮ و در ﺳﻄﺢ زﻣﻴﻦ ١٠٠٠ ﻣﺘﺮ ﭘﻴﺶ بینی میﺷﻮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ در آﻳﻨﺪه دور ﻧﻴﺰ رﻓﺖ و آﻣﺪ دو ﺳﻮﻳﻪ کشتیﻫﺎی ﺑﺰرگ از ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻔﺘﻜﺶﻫﺎ را اﻣﻜﺎن ﭘﺬﻳﺮ ﺳﺎزد.
ﻣﻘﻄﻊ ﻓﺮﺿﻲ درﻳﺎﭼﻪ ﻫﺎی ﻛﻮﻳﺮی اﻳﺮان، ﻓﺮزاد ۱۳۴۶
در ﻣﺴﻴﺮ ﻣﻴﺎن ﺑﻢ و ﻃﺒﺲ اﻳﺠﺎد ﻳﻚ ﺑﻨﺪر ﻣﺪرن و آزاد ﺗﺠﺎری ﭘﻴﺶ بینی شده اﺳﺖ ﺗﺎ دل ﻛﻮﻳﺮ را ﺑﺼﻮرت ﻳﻚ ﻗﻄﺐ ﺑﺎزرﮔﺎنی در آورده و ﺷﻜﻮﻓﺎیی اﻗﺘﺼﺎدی را ﺑﻪ ﻛﺮﻣﺎن، ﻳﺰد، ﻃﺒﺲ و از آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺳﺮاﺳﺮ ﻛﺸﻮر ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن آورد. در ﻃﺮح اﻳﺮان رود، ادﻋﺎﻫﺎی زﻳﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﻣﺘﻴﺎز اﺣﺪاث ﻛﺎﻧﺎل اﺗﺼﺎل درﻳﺎی ﺧﺰر و ﺧﻠﻴﺞ ﻓﺎرس ﻣﻄﺮح ﺷﺪه اﺳﺖ:
- ﻓﺮاﻫﻢ آوردن ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻪ ٢ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﺷﻐﻞ در اﻳﺮان
- ﺗﻮﻟﻴﺪ و دﺳﺘﻴﺎﺑی ﺑﻪ آب آﺷﺎﻣﻴﺪﻧی، ﻓﺮاﻫﻢ آوردن راﻫﻬﺎی آﺑﺮﺳﺎنی و ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ خشکسالی
- ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻧﻴﺮو و ارزش ژﺋﻮﭘﻠﻴﺘﻴکی اﻳﺮان در جهان و ﻛﺎﻫﺶ ﻧﻔﻮذ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ در ﻣﻨﻄﻘﻪ
- ﺑﻬﺒﻮد ﺑﺨﺸﻴﺪن ﻣﺤﻴﻂ زﻳﺴﺖ و وﺿﻊ آب و ﻫﻮا در ﺑﺨﺶ ﺧﺸﻚ و ﻛﻮﻳﺮی ﺧﺎور اﻳﺮان
- اﻳﺠﺎد آﺑﺎدانی در ﻣﺤﺮوﻣﺘﺮﻳﻦ ﻧﻘﺎط ﺧﺎوری اﻳﺮان
- ﭘﺪﻳﺪ آوردن اﻣﻨﻴﺖ و ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺎﭼﺎق ﻣﻮاد ﻣﺨﺪر در ﺧﺎور اﻳﺮان
- اﻳﺠﺎد درآﻣﺪ اﺑﺪی ﺑﺮای اﻳﺮان
- ﺧﻨﺜی ﻳﺎ ﻛﻢ اﻫﻤﻴﺖ ﻧﻤﻮدن ﻃﺮح اﻧﺘﻘﺎل ﻧﻔﺖ و ﮔﺎز از زﻳﺮ درﻳﺎی ﺧﺰر ﻛﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣلی اﻳﺮان است.
- ﭘﺪﻳﺪ آوردن ﻫﻤﻜﺎری و ﻫﻤﺒﺴﺘﮕی بیﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﺎن اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺮون ﻣﺮزی و درون ﻣﺮزی
- ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪن ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ و اﻧﺪﻳﺸﻪ و ﻣﻐﺰ ﺑﻪ ﻛﺸﻮر
- ﭘﺪﻳﺪ آوردن ﺑﻨﺪر آزاد در ﻣﻴﺎﻧﻪ اﻳﺮان و ﺷﻜﻮﻓﺎیی ﺑﺎزرﮔﺎنی
- ﮔﺴﺘﺮش ﭼﺸﻤﮕﻴﺮ درﻳﺎﻧﻮردی و ﺻﻨﻌﺖ کشتی ﺳﺎزی
- اﻳﺠﺎد دو درﻳﺎﭼﻪ و ﭘﺮورش ﻣﺎهی و ﺳﺎﻳﺮ ﺟﺎﻧﺪاران درﻳﺎیی
ﻃﺮح آﺑﺮاه ﺧﻠﻴﺞ ﻓﺎرس-درﻳﺎی ﺧﺰر
ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎی ﺳﻪ اﻳﺪه و ﻃﺮح ﻣﺬﻛﻮر، ﺑﺮای اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر ﻣﻄﺎﻟﻌﺎتی در ﺧﺼﻮص اﺗﺼﺎل ﭘﻬﻨﻪ آبی ﺷﻤﺎل و ﺟﻨﻮب ﻛﺸﻮر در ﺳﺎل ١٣٧۴ ﺗﺎ ١٣٧۶ اﻧﺠﺎم ﺷﺪ. ﭘﻴﺮو دﺳﺘﻮر رﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮر وﻗﺖ ﺑﻪ وزارت ﺟﻬﺎد ﺳﺎزﻧﺪﮔی در ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺳﺎل ١٣٧۴، ﺗﻮاﻓﻖ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت اﻣﻜﺎﻧﭙﺬﻳﺮی ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻃﺮح »آﺑﺮاه ﺧﻠﻴﺞ ﻓﺎرس- درﻳﺎی ﺧﺰر« ﺑﺎ دﻓﺘﺮ رﻳﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮری ﺗﻨﻈﻴﻢ و ﭘﺲ از اﺑﻼغ در اﺳﻔﻨﺪ ﻣﺎه ١٣٧۴، ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت از اﺑﺘﺪای ﺳﺎل ١٣٧۵ آﻏﺎز ﺷﺪ.
در طی اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت، ۶ ﻛﻤﻴﺘﻪ ﻋﻠمی ﺷﺎﻣﻞ ﻛﻤﻴﺘﻪ ﻋﻤﺮان، ﻛﻤﻴﺘﻪ ﻫﻴﺪروﻟﻴﻚ و ﻣﻨﺎﺑﻊ آب، زﻣﻴﻦ شناسی، ﺗﺎﺳﻴﺴﺎت ﻣﻜﺎﻧﻴکی و ﺑﺮقی، ﻣﺤﻴﻂ زﻳﺴﺖ و ﻛﻤﻴﺘﻪ اﻗﺘﺼﺎدی اﺟﺘﻤﺎعی ﻣﺘﺸﻜﻞ از ﺑﻴﺶ از ١٣٠ ﻛﺎرﺷﻨﺎس ﺗﺸﻜﻴﻞ شد. در طی اﻧﺠﺎم ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﻳﻚ ﺗﻴﻢ ﻛﺎرشناسی از ﻧﻤﻮﻧﻪ آﺑﺮاهﻫﺎی ﻣﺼﻨﻮعی ﺳﺎﺧﺖ ﺑﺸﺮ در ٨ ﻛﺸﻮر روﺳﻴﻪ، ﭼﻴﻦ، ﻛﺎﻧﺎدا، ﻗﺰاﻗﺴﺘﺎن، ﺗﺮﻛﻤﻨﺴﺘﺎن، ﺳﻮﺋﺪ، ﺑﻠﮋﻳﻚ، آﻟﻤﺎن ﺑﺎزدﻳﺪ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ آوردﻧﺪ. در ﮔﺰارﺷﺎت ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت اﻧﺠﺎم ﺷﺪه، اﻫﺪاف اﻳﻦ ﻃﺮح ﺑﻪ ﺷﺮح زﻳﺮ ﻣﻄﺮح ﺷﺪه اﺳﺖ:
- ﺗﺜﺒﻴﺖ ﻣﺤﻮرﻳﺖ ﺟﻤﻬﻮری اﺳﻼمی اﻳﺮان ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺴﻴﺮ ﺗﺮاﻧﺰﻳﺖ آﺳﻴﺎی ﻣﻴﺎﻧﻪ
- ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻤﺮان و آﺑﺎدی و ﺗﻮﺳﻌﻪ در ﻗﺴﻤﺖ ﺷﺮقی ﻛﺸﻮر
- ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﺗﻮزﻳﻊ ﻣﺘﻌﺎدل ﺟﻤﻌﻴﺖ از ﻃﺮﻳﻖ اﻳﺠﺎد ﻣﺮاﻛﺰ ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺬب ﺟﻤﻌﻴﺖ
- اﻳﺠﺎد ﺗﺤﻮل در اﻟﮕﻮی ﺣﻤﻞ و ﻧﻘﻞ داﺧﻞ ﻛﺸﻮر
- ﺗﻘﻮﻳﺖ زﻳﺮﺑﻨﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺻﻨﺎﻳﻊ و ﻣﻌﺎدن در ﺑﺨﺶ ﺷﺮقی ﻛﺸﻮر
- اﻳﺠﺎد اﺷﺘﻐﺎل در دوران ﺳﺎﺧﺖ و ﺑﻬﺮه ﺑﺮداری آﺑﺮاه
- اﻣﻜﺎن ﺑﻬﺮه ﺑﺮداری ﭼﻨﺪ ﺟﺎﻧﺒﻪ از ﻣﺨﺎزن ذﺧﻴﺮه ﺳﺎزی آب (ﺗﻮﻟﻴﺪ اﻧﺮژی، ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻛﺸﺎورزی و…)
- اﺛﺮات ﻣﺜﺒﺖ زﻳﺴﺖ ﻣﺤﻴطی و اﻣﻜﺎن ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی ﻛﻮﻳﺮزدایی
- اﻣﻜﺎن ﺗﺤﻮﻻت اﻗﻠﻴمی ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻛﻮﻳﺮ
- ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﻛﻨﺘﺮل اﻣﻨﻴﺖ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺷﺮق ﻛﺸﻮر
ﭘﺲ از ﺣﺪود ١٨ ﻣﺎه ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ، ﮔﺰارﺷﺎت ﻧﻬﺎیی ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮان ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت اﻣﻜﺎن ﭘﺬﻳﺮی ﻣﻘﺪﻣﺎتی آﺑﺮاه ﺧﻠﻴﺞ ﻓﺎرس-درﻳﺎی ﺧﺰر در ١٠ ﺟﻠﺪ ﺑﻪ رﻳﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮری وﻗﺖ ﺗﻘﺪﻳﻢ شد. این مطالعه انجام این پروژه بزرگ را امکان‌پذیر می‌دانست و بعدا همین امکان سنجی توسط مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی نیز تایید شد.
دیدگاهتان را بنویسید